ادامه مطلب از گذشته:
احمدي ( 1377 ) ريختار ( تيپ ) جلگه رسي يا دغ را حاصل از رسوبگذاري جريانهاي آبي مناطق كوهستاني در دشتي هموار با شيبي حدود يك درصد مي داند . او عنوان مي دارد خاك جلگه هاي رسي ، سنگين و اغلب همراه مقدار زيادي املاح بويژه كلرور سديم مي باشد كه عامل اصلي ناپايداري اين اراضي را فراهم مي سازد . همچنين عدم استقرار پوشش گياهي در رخساره هاي جلگه رسي را غرقابي شدن آن در اثر سيلاب و وجود قشرهاي سخت شده بياباني عنوان كرده است .
آنچه مسلم است تمايز بين دغ و كوير به ميزان املاح در خاك بر مي گردد و مي توان پذيرفت ، دغ سرزميني است مسطح ، پوشيده از رسوبهاي بسيار ريز دانه حاصل از طغيانها كه در محل حوزه هاي انتهايي و يا در حاشيه رودخانه ها ته نشين مي شوند كه اصولاً بدليل وجود بافت بسيار ريز فاقد پوشش گياهي مي باشند . نفوذپذيري بسيار كم و عدم وجود نمك و يا مقدار كم املاح از ديگر خصوصيات آن است . هر چند بافت سنگين خاك يكي از معيارهاي دغ است ولي در بعضي دغ ها بافت درشت تر و در نتيجه پوشش گياهي نيز موجود است ، همچنين ممكن است براثر فعاليتهاي كشاورزي لايه سطحي خاك ، بافت سبك تر و نفوذپذيري بيشتري پيدا نمايد ( مانند دغ رفسنجان و كبوترخان در حال حاضر ) . وجود كربنات كلسيم يا ساير املاح در مواقع سيلابهاي موقتي قشر سطحي سختي را دردغ بوجود مي آورد كه يكي از علل نفوذپذيري كم آن بشمار مي آيد ( احمدي به نقل از 1968 krinsley) . در مقابل دغ ، در كوير هميشه نمك به همراه خاك و آب وجود دارد . در حقيقت كوير پديده اي خاكشناسي است كه خاك ريز دانه به همراه املاح و تبخير شدن تابستاني و وجود آب بهرشكل در آن عينيت مي يابد .*
ادامه دارد............
